Blog
📅 2025-12-05– Pierwszy wpis
Czy wyobrażasz sobie miłość, która przetrwa wieki i granice rzeczywistości? 📖✨ Jako mama dwulatka z Kettering, znalazłam czas między pieluchami a spacerami po lokalnych parkach, by stworzyć mój literacki debiut – pierwszą część psychologiczno-romansowej trylogii z motywami reinkarnacji i zjawisk paranormalnych! To historia o samotnej matce próbującej odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Gdzie namiętności, tajemnice, sny i wizję przeplatają się ze światem realnym. Idealna dla miłośników emocji i nieznanego!✨💐 Serdecznie zapraszam do lektury ❤️
📅 2025-12-07 – „Sekret ich oczu. Ona”✨ – mój debiut.
💕Romans psychologiczny z reinkarnacją i paranormalnymi zwrotami akcji. Pierwsza część trylogii, którą napisałam jako zapracowana mama dwulatka.
Ale do rzeczy...
📖Te same oczy powracają w snach, łącząc dusze na przestrzeni wieków – powolny rozkwit, namiętność, tajemnice i emocje, które nie chcą ustąpić.✨💐
Idealna na wieczór przy filiżance herbaty! 📖💕
📅 2025-12-12– Nowy rok za pasem
❤️💕🤔...Podsumowanie starego roku, zrobienie listy rzeczy i marzeń na kolejny. Może powinnam to zrobić, napisać czego oczekuje, co jestem w stanie zrobić w nadchodzącym czasie.
1. Uleczyć duszę i serce.
2. Pogodzić się ze śmiercią Roberta.
3. Znaleźć nowy cel w życiu.
4. Poznać siebie na nowo.
5. Być szczęśliwą.
Tak, tylko tyle, a może, aż tyle...
📅 2025-12-19– Teoria wszystkiego
✨💐Czy można pokochać kogoś, kogo pamiętasz z poprzedniego życia? 🔥
❤️❤️Teoria bratnich dusz, niewidzialna nić, przeznaczenie, a może przypadek – w co wierzysz Ty?🤔📖
📅 2026-01-01– Noworoczne życzenie
📖🌲❤️... kiedy zegar wybija północ.
- Wznieśmy toast za miłość - szepczę. Niech nas znajdzie i już nas nie puszcza.
Wstrząśnie nami, a gdy opadnie pierwszy kurz niech trwa, a czas niech stanie w miejscu.
- Za miłość - wtóruje mi Vi.
📅 2026-01-09– Reinkarnacja
Reinkarnacja jest tylko początkiem. 📖✨ Poczuj klimat romansu psychologicznego o miłości i pamięci ❤️
📅 2026-01-16 – What if
A jeśli ta miłość nigdy nie miała się wydarzyć —
a jednak, z powodów, na które nie mieliśmy wpływu, odnalazła nas w najmniej spodziewanej chwili.
Przyszła jak złodziej, po cichu, bez pozwolenia.
Gdy ją dostrzegłam, było już za późno, by zawrócić.
A jeśli jesteś moim „what if”, zagubionym gdzieś w czasie?
Nie proszę, byś czekał.
Proszę tylko, bądź szczęśliwy.
📅 2026-01-23 – Skąd ta historia?
Często, rozmawiając z ludźmi, słyszę pytanie: „Dlaczego zdecydowałaś się napisać książkę?”. Odpowiedź nie jest prosta, bo nie zaczyna się w jednym konkretnym momencie.
Od kiedy pamiętam, zawsze coś tworzyłam. Już w szkole podstawowej pisałam krótkie opowiadania i wiersze na konkursy. Mając dziewięć lat, dostałam pracę domową z języka polskiego – kilkustronicową książeczkę dla dzieci z ilustracjami.
Monika Czajkowska – jestem początkującą autorką, pochodzę z Hrubieszowa, a na co dzień mieszkam w Kettering w Wielkiej Brytanii. Od lat marzyłam o napisaniu własnej książki i wreszcie spełniam to marzenie, tworząc „Sekret ich oczu. Ona” – pierwszą część trylogii, będącej romansem psychologicznym z motywem reinkarnacji i elementami paranormalnymi. Jestem niepoprawną romantyczką i miłośniczką książek, która lubi prowadzić własne badania, dogłębnie analizuje interesujące mnie tematy i z uporem szukam brakujących elementów historii. Prywatnie jestem mamą dwuletniego chłopca. Dzielę się tutaj swoją twórczością i zainteresowaniami związanymi z literaturą.
Skąd ta historia
Często, rozmawiając z ludźmi, słyszę pytanie: „Dlaczego zdecydowałaś się napisać książkę?”. Odpowiedź nie jest prosta, bo nie zaczyna się w jednym konkretnym momencie.
Od kiedy pamiętam, zawsze coś tworzyłam. Już w szkole podstawowej pisałam krótkie opowiadania i wiersze na konkursy. Mając dziewięć lat, dostałam pracę domową z języka polskiego – kilkustronicową książeczkę dla dzieci z ilustracjami. Z niewielką pomocą koleżanki, która wzbogaciła tekst rysunkami, powstała historia o małym zielonym kosmicie, który wylądował na Ziemi i zaprzyjaźnił się z dzieckiem. Rok później napisałam jej drugą część. Tak mijał czas, a ja doświadczałam zarówno sukcesów, jak i porażek. Były miejsca na podium, wyróżnienia, nagrody – ale też momenty zwątpienia.
Nie potrafię wskazać dokładnej chwili, w której narodziło się marzenie o napisaniu książki. Wiem jednak, że dojrzewało we mnie latami. Potrzebowałam piętnastu lat, by dorosnąć, zrozumieć siebie i odważyć się spróbować.
Jeszcze zanim podjęłam decyzję o pisaniu, ktoś zapytał mnie: „Gdybyś była książką, jakim byłabyś gatunkiem?”. To pytanie zostało ze mną na dłużej. Wraz z odpowiedzią pojawiło się kolejne: „A gdyby tak zacząć pisać?”. Wiedziałam jedno – nie chcę powielać banalnych romansów. Chciałam stworzyć historię, która porusza, zostawia ślad, zmusza do refleksji.
Pewnego poranka obudziłam się ze snu. Właśnie z tego snu, który stał się prologiem mojej książki – o mężczyźnie z intensywnym spojrzeniem. Śnił mi się wielokrotnie, wracał jak echo, jak zapowiedź czegoś niedokończonego. Wtedy podjęłam decyzję. Zaczęłam pisać. Pierwsze litery pojawiły się na kartce papieru, a ja opisywałam sen, który był we mnie od dawna. Czy wiedziałam dokładnie, o czym chcę pisać? Chyba żaden początkujący pisarz tego nie wie.
Powoli zaczęłam budować świat snów, tajemnic i niedopowiedzeń. Chciałam romansu, ale jednocześnie historii prawdziwej – pełnej emocji, które są nieodłączną częścią ludzkiego życia. Radości i uśmiechu, ale też żalu, tęsknoty i straty. Emocji czystych, czasem trudnych, ale autentycznych.
Temat reinkarnacji zawsze mnie fascynował. Czy nie zdarza się wam czasem czuć staro mimo młodego wieku? Jakbyście nieśli na barkach ciężar, który nie do końca należy tylko do tego życia. W mojej głowie od dawna pojawiało się pytanie: a co, jeśli? Uznałam, że mogę spróbować. A jeśli się nie uda – przynajmniej spełnię marzenie.
Tak zaczęła się moja przygoda z Elizą i Gavinem. Osadziłam ich w świecie niedokończonej miłości, pełnym pytań, analiz i wyborów, które rzadko bywają proste. Stawiałam przed nimi mury, czasem trudne do obejścia. Chciałam stworzyć bohaterów, z którymi będziecie się śmiać i płakać, którym będziecie kibicować w walce o szczęście, zastanawiając się jednocześnie, dlaczego los tak często igra z nami w swojej subtelnej grze.
Nie szukam złotego środka, bo on nie istnieje. Miłość ma wiele odcieni i każdy z nas postrzega ją inaczej. Dla jednych to chwila pełna intensywnych momentów, dla innych złudzenie mylone z pożądaniem. A co, jeśli pożądanie mija, a my odkrywamy, że nie ma już odwrotu? Wierzę, że ludzie, których spotykamy na swojej drodze, nie pojawiają się przypadkiem. Każda relacja czegoś nas uczy, kształtuje i pozwala odkrywać siebie na nowo. Czasem zamyka stare drzwi, by otworzyć nowe – nawet jeśli początkowo nie zdajemy sobie z tego sprawy.
Właśnie dlatego powstał „Sekret ich oczu”. To historia pełna pytań i możliwych odpowiedzi, wariantów losów i emocji. Najciekawsze jest jednak to, że w jednej z retrospekcji naprawdę pojawia się mój sen.
Stoję na szczycie schodów ubrana w balową suknię w odcieniu butelkowej zieleni. Tłum milknie. Szukam w nim znajomej sylwetki i przez chwilę ogarnia mnie panika. Wtedy go widzę. Stoi i patrzy, a jego oczy mówią wszystko. Mówią to, co rozum i serce próbują ukryć. Czasem wystarczy jedno spojrzenie i ciepły uśmiech, by wszystko stało się początkiem.
Nie obiecuję idealnej historii, bo taka nie istnieje. Obiecuję natomiast prawdziwość – moją prawdę o poszukiwaniu siebie, o miłości, o wyborach i konsekwencjach. Ja już poznałam sekret moich oczu. Teraz wasza kolej, by wyruszyć w tę podróż. Historia Elizy jest dopiero początkiem. A czy okaże się początkiem czy końcem – to już zależy od tego, czy zdecydujecie się zaryzykować.
O projekcie
Romans psychologiczny o miłości, pamięci i reinkarnacji
Historia o więzi silniejszej niż jedno życie, o poszukiwaniu, wyborach, które powracają i o uczuciach, których nie da się zapomnieć.
O historii
Eliza Graham ma dwadzieścia osiem lat, jest mamą czteroletniej Sary i właścicielką małej cukierni w miasteczku pod Londynem. Po śmierci męża w wypadku samochodowym próbuje odnaleźć się w roli samotnej matki, gdy zaczynają ją nawiedzać sny o tajemniczym mężczyźnie, jego ciemnych oczach i intensywnym spojrzeniu.
Powtarzające się sny, niektóre z nich osadzone w różnych epokach, początkowo traktuje jako przejaw tęsknoty za utraconą miłością. Pewnego dnia do jej kawiarni wchodzi mężczyzna. Gdy Eliza go widzi ma wrażenie, że skądś go zna. Jakby byli połączeni niewidzialną nicią i spotkali się wieki temu.
To dopiero początek historii o miłości, pamięci i reinkarnacji.
Trylogia
- Tom I: Jej historia – Trudna droga do pogodzenia się z bolesnż stratż, próba odnalezienia i zbudowania siebie na nowo, otwarcie się na miłość i poszukiwanie mężczyzny ze snów.
- Tom II: Jego historia – Rodzinna tajemnica ukrywana przez stulecia i powracające jak echo pytanie: a co, jeśli ona naprawdę istnieje i gdzieś tam na niego czeka?
- Tom III: Początek. Podróż do 1750 roku, do początków tej historii i miłości, która przetrwała czas, odsłaniająca genezę całego cyklu.
Status projektu
📖Tom I: ukończony
📝Etap: pisanie i redakcja zakończona
⏳ Plan wydania: 2026
Fragment
„Życie pełne jest gdybania i niedokończonych wątków. A co jeśli jest on twoim „Gdyby”, twoim „pewnego dnia”. Może on również cię szuka. Nie martw się na zapas, jeśli jest wam przeznaczone się spotkać to tak się stanie. Myślę, że wy oboje jesteście jak miłość przychodzicie niezauważenie, czasami się mijacie, ale nadejdzie moment w życiu was obojga kiedy będziecie gotowi i nic nie będzie stało wam na przeszkodzie przed ponownym spotkaniem. Miej odrobinę wiary, bo ona czasami potrafi góry przenosić.”
Fragment
Prolog
Ten powracający sen. Zawsze zaczyna się tak samo. Stoję w obszernym pomieszczeniu. Salonie połączonym z aneksem kuchennym. Opieram się o parapet. On. Wiem,że to mężczyzna nim się jeszcze obróci. Stoi tyłem do mnie, przygotowuje kawę. Słońce gra w jego krótko modnie przystrzyżonych ciemnych włosach. Zapach świeżej kawy i jego ciężkich perfum unosi się w powietrzu. Elektryzuje i przenika mnie do kości. Wtedy się odwraca z dwoma kubkami w rękach.
- Bez cukru, z mlekiem - podaje mi kubek pełen parującego naparu. Uśmiecha się przy tym delikatnie. Iskierki tańczące w jego ciemnych orzechowych oczach świdrują i przedzierają się przez wszystkie bariery, wypalając na duszy znak bytności. Dostrzegam w nich miłość i coś jeszcze. Coś czego nie jestem w stanie odgadnąć. Może to tylko moja wyobraźnia. Kiedy go tak studiuje, sylwetkę, zachowanie, sposób bycia i gdzieś w oddali dzwoni budzik. Sen znika tak szybko jak się pojawił. Zawsze w tym samym momencie, pozostawiając uczucie zimna, opuszczenia i jeszcze czegoś, może tęsknoty. Moje serce galopuje i nie potrafię go uspokoić. Z tyłu głowy pojawia się pytanie: A co jeśli to nie sen? Jeśli nie sen to co, przebłysk poprzedniego życia. Ale wiem jedno jego oczy. Oh tak tych oczu się nie zapomina.
1
Zwlekam się z łóżka otępiała. Zawsze się tak czuje, kiedy nachodzą mnie te sny. Nie jestem do końca pewna czy to tylko sny czy przebłyski wspomnień, może moje minione życie odbija się echem od pustki. Bo przecież miałam wszystko. Kochającego męża, wspaniały dom i cudowne dziecko. Właśnie słyszę jak mała woła mnie z drugiego pokoju.
- Już idę skarbie - nogi suną po grubym błękitnym dywanie. I przez chwilę mam wrażenie, że wszystko jest na swoim miejscu. Pójdę do pokoju Sary. Przytulę, a potem razem zejdziemy na dół. Robert będzie krzątał się po kuchni parząc kawę i przygotowując śniadanie dla małej. I w tej chwili czuje ciężką prawdę, budzę się z letargu. Roberta już nie ma. Nigdy już nie usłyszę jego śmiechu, poczuje dotyku, ani znajomego zapachu perfum.
Bo on nie żyje.
Zginął w wypadku samochodowym pół roku temu jadąc na spotkanie z klientem. Jakiś projekt domu zlecony jego firmie. Dupek wymusił pierwszeństwo, hamulce nie zadziałały i oto mój mąż zginął. Facetowi który spowodował wypadek nic się nie stało. Ale mój mąż, nie miał tyle szczęścia. Pogotowie, które zostało wezwane na miejsce wypadku mogło orzec tylko czas zgonu. Do dziś wspominam nasz ostatni poranek. Jak zwykle wstałam rano żeby pobiegać, nim podrzucę dziecko do szkoły, a sama rzucę się w wir pracy. Tego dnia wszystko wyglądało jak zwykle. Trening, wspólne śniadanie, pożegnanie. Odstawienie małej do przedszkola i praca. Kilka lat temu spełniłam moje największe marzenie, otworzyłam kawiarnie i cukiernie. Tak więc pieczenie i szykowanie lokalu na przyjęcie kolejnych gości - moje codziennie obowiązki, ale tego popołudnia coś się zmieniło. Powietrze było cięższe, ja sama czułam się dziwnie poddenerwowana, nie potrafiłam znaleźć sobie miejsca, ale wszystko zrzucam na karb obowiązków w domu i pracy. Dopiero z odrętwienia wyrwał mnie telefon.
— Muszę to odebrać — rzuciłam krótko do Poppy, jednej ze współpracownic.
— Nie krępuj się, zajmę się wszystkim — odpowiedziała.
Odebrałam telefon, który na zawsze zmienił moje życie i życie mojej córki. Koniec wspomnień. Teraz kieruję kroki do pokoju małej.
— Co tam, skarbie? Miałaś dobre sny? — pytam.
— Mamusiu, tęsknię za tatusiem. Możemy go dziś odwiedzić?
— Jasne — mówię krótko i odwracam wzrok, żeby nie widziała łez tańczących w kącikach moich oczu. Kiedy próbuję odzyskać panowanie nad sobą, szykuję ubrania do przedszkola.
— Może być ta twoja ulubiona żółta sukienka? — pytam, kiedy mogę już w miarę opanować głos.
— Tak, mamusiu.
— A co powiesz na gofry na śniadanie z dużą ilością bitej śmietany?
— A mogę jeszcze syrop czekoladowy? — pyta piskliwym głosikiem.
— Zobaczymy, co da się zrobić — mówię z rozbawieniem.
— A teraz, droga damo, marsz na dół. Nie chcemy się przecież spóźnić, prawda?
Śniadanie i cała krzątanina upływają we względnym spokoju. Jeszcze przed wyjściem udaje mi się nastawić pranie i zmywarkę — co niekiedy bywa nie lada wyczynem. Po odstawieniu Sary do przedszkola jadę do kawiarni, by rzucić się w wir pracy i choć na chwilę zapomnieć, jak niebo ciąży mi nad głową. Dobrze, że mam swoje miejsce — tylko tam mogę się zrelaksować. Pieczenie i przygotowywanie lokalu dają mi przez chwilę poczucie kontroli. Poczucie, że nad czymś panuję.
Dzień w pracy mija spokojnie. Około 15:30 wychodzę, bo dziś kolej Poppy na zamknięcie lokalu. Jadę odebrać Sarę z przedszkola. Kiedy stoję pod budynkiem, uświadamiam sobie, że musimy w drodze na cmentarz wstąpić do kwiaciarni. A potem… No tak. Zapomniałam — miałyśmy wpaść na kolację do moich rodziców. Wtedy rozlega się dzwonek. Na zewnątrz robi się gwarno. Jest i moja księżniczka. Po raz pierwszy od wielu dni widzę ją uśmiechniętą — tak, jak może uśmiechać się tylko dziecko.
— Hej, skarbie, jak twój dzień?
— Cześć mamo, dobrze. Jedziemy odwiedzić tatę? Obiecałaś — rzuca mała.
— Tak, pamiętam. Wstąpimy tylko do kwiaciarni, dobrze? A i zapomniałam ci powiedzieć — dziś jemy kolację u dziadków. Mam nadzieję, że się cieszysz.
— A będzie tam ciocia i kuzynki? — pyta podekscytowanym głosikiem.
— Szczerze? Nie mam pojęcia. Zobaczymy.
Godzinę później parkuję mojego Forda na podjeździe rodziców. Widzę też samochód siostry. Przynajmniej dzieciaki będą miały się z kim pobawić. Nim docieramy do schodów, drzwi otwiera tata.
— Cześć, moje skarby! Mam nadzieję, że jesteście głodne, bo babcia szaleje w kuchni od południa.
W moim rodzinnym gnieździe jak zwykle panuje hałas, rozgardiasz, każdy kto przekroczy jego próg od samego początku czuje się mile widziany. Jedyne miejsce na ziemi, w którym mogę zapomnieć o moim smutku, choćby na chwilę oto i jest moja bezpieczna przystań. Zbliżając się do kuchennych drzwi słyszę zaciekłą rozmowę siostry z mamą.
— Przecież ona jest taka młoda i już wdowa, dziecko dopiero co straciło ojca, a mieli całe życie przed sobą. Czy Sara w ogóle będzie go pamiętała? Zostały same w tym domu pełnym Roberta. To jej nie pomoże, nie jest dla niej zdrowe.- słyszę lament rodzicielki.
— Mamo odpuść, przecież Eliza jest dorosła, może nie dziś czy jutro ale podniesie się z tego. Minęło tak mało czasu. Daj jej odchorować. Niech ma swój czas na żałobę. Daj jej przeżyć to po swojemu. I tak jak na okoliczności radzi sobie całkiem nieźle.
— Tak wiem skarbie, może masz rację, a może wiesz, no chcę powiedzieć, że może twoja siostra powinna zasięgnąć pomocy u specjalisty, który pomoże jej przez to przejść. Pomyśl o tym. Poradź jej, może ciebie posłucha..
Wchodzę do pomieszczenia, mama stoi nad kuchenką, a w garnku paruje jak zwykle coś pysznego. Moja starsza siostra Julia siedzi na kuchennym stole. Na mój widok rozmowa nagle ucicha.
— Nie przeszkadzajcie sobie. Przecież nie rozsypie się na kawałeczki, nie jestem ze szkła. Będę żyć dalej, mam dla kogo. Zresztą tego chciałby dla mnie mój mąż, gdybym to była ja nie chciałabym żeby zadręczał się do końca życia tylko spróbował zbudować kochający dom dla naszego dziecka. Z czasem się pozbieram, jestem waszym dzieckiem, proszę kocham was ale nie musicie się aż tak martwić. Dam sobie radę. Zresztą gdzieś tam czeka na mnie moje szczęśliwe zakończenie. Jeszcze nie wiem gdzie i jak ale mam nadzieję.
- Moja mała dziewczynka- mama z płaczem obejmuje mnie i tuli, tak jak wtedy gdy byłyśmy z siostrą małe. I ja wybucham, niepohamowanym pokładem żalu i łez. Nie zdawałam sobie nawet sprawy jak bardzo potrzebowałam znaleźć się w tym miejscu i czasie, jak bardzo potrzebowałam kogoś, kto mnie przytuli i powie, że mnie wspiera i wszystko się ułoży . Kiedy uspokajamy się na tyle żeby wrócić do gotowania, mama chce wiedzieć co u nas. Jakby od naszej ostatniej rozmowy upłynęły lata, a nie ledwie godziny.
- Wiesz mamo- kontynuuje powoli. Wszytko będzie dobrze. Wierzę w to. Przecież mamy siebie, prawda? Nieważne co, ale zawsze razem.
— - Tak, masz rację, bo od czego ma się rodzinę.
— Wiem mamuś i codziennie jestem wdzięczna losowi za to, że jesteście obecni w moim życiu. Ale wystarczy już tego tematu, porozmawiajmy o czymś przyziemnym, jak moja teściowa np. - słyszę zawodzenie siostry.
— Co ta harpia znowu zrobiła? Nie wiem, że po tym wszystkim co powiedziała, ty dalej z nią rozmawiasz.
— Tak wiem, jest babcią mojego dziecka i ma prawo utrzymywać z małą kontakt. Ale muszę wam powiedzieć, że dzwoniła dzisiaj domagając się wizyt z wnuczką, mam przywieźć Sarę, zostawić ją u niej, a potem kiedy ona będzie miała ochotę odwiezie moje dziecko do domu. Jak ta kobieta mnie dołuje, nawet nie macie pojęcia, wszystko ma być zrobione tak jak ona tego oczekuje. Nic dziwnego, że Robert trzymał się na dystans. Mama zerka na mnie nerwowo, odwzajemniam spojrzenie i kontynuuje. Wiem mamo co zaraz powiesz, tamci dziadkowie też mają prawo widywać wnuczkę. Zgadzam się z tym, ale na moich warunkach. To nie sekret, że Alka nigdy mnie nie lubiła. Już na samym początku znajomości dałaq to odczuć. Nigdy nie byłam dość dobra dla jej syna. Na pogrzebie też nie omieszkała wygarnąć co myśli, bo jej ukochany synek umarł przez mnie, bo gdyby nie ja,dziecko i dom nie musiałby tyle pracować. Jakbym to ja siedziała w domu, a on mnie utrzymywał. Ta kobieta wprowadza zamęt zawsze tam gdzie się pojawia.
— Oh Eliza. Odzywa się mama. Dam ci życiową radę. Na razie dla dobra swojego dziecka utrzymuj z nimi kontakty, a gdy Sara podrośnie to ona zdecyduje jakie chce żeby łączyły ich relacje. Czas rozwiązuje wiele problemów, pozwól życiu biec własnym rytmem,a dużo się wyjaśni i trafi na właściwy tor.
— Dzięki, mamo. Rada jak z opakowania płatków. Ale zapamiętam.
Kolacja upływa w atmosferze wesołego rozgardiaszu. Dziewczynki przekrzykują się i śmieją, myślę że to oto lekarstwo na obecny stan. Kochająca rodzina. Kiedy już się żegnamy dzieciaki wpadają na genialny ich zdaniem plan.
— Babciu, dziadku, możemy u was zostać na noc?- pyta najstarsza 6-letnia Ania.
— Moje skarby - odzywa się mama. Macie jutro szkołę, a moje córki pracę. Ale wiecie co....- urywa. A może tak spędzimy razem weekend. Dziewczyny co wy na to? - pyta patrząc mnie i siostrze w oczy. Wasze mamy będą miały czas na odpoczynek a wy we trzy będziecie u nas.
— Jestem za- śmieję się patrząc na siostrę, która pod naciskiem dziecięcych spojrzeń nawet nie podejmuje walki.
- Ok. To załatwione. W piątek po szkole odbierzemy dziewczynki. A wy moje drogie niczym się nie martwcie. W niedzielę jak zwykle spotkamy się na rodzinnym obiedzie. Może być?- uśmiecha się tata.
- Niech będzie - śmieje się Julka. Mamy z głowy potworki na cały weekend sis.
W drodze do domu Sara trajkocze, jak bardzo cieszy się na wspólne nocowanie u dziadków.
Kiedy docieramy na miejsce jest już po 20. Szybka kąpiel i łóżko. To był dość długi i intensywny dzień. Mała zasypia niemal od razu. Ja to inna historia. Pół nocy nie mogę znaleźć sobie wygodnej pozycji do spania. A kiedy w końcu udaje mi się odpłynąć w objęcia ...Morfeusza…
…pojawiają się te same oczy.
Kontakt
Blog
📅 2025-12-05 – First post
Can you imagine a love that will endure through the ages and the boundaries of reality? 📖✨ As a mother of a two-year-old from Kettering, I spent the time between diapers and walks in the first parks by creating my literary debut – the first part of a psychological-romance trilogy with themes of reincarnation and the paranormal! It's a story about a single mother existing in a new reality. Where passions, secrets, dreams, and the real world intertwine. Perfect for confirmation and the unknown! ✨💐 ❤️
📅 2025-12-07 – "Secret of their Eyes. Her story"✨ – my debut.
💕A psychological romance with reincarnation and paranormal twists. The first part of a trilogy I wrote as a busy mum of a two-year-old.
But to the point...
📖The same eyes return in dreams, connecting souls through the ages – a slow-burn, passion, mysteries, and emotions that won't let go.✨💐
Perfect for an evening with a cup of tea! 📖💕
📅 2025-12-12– New Year list
...📖💐✨ Looking back on the old year and sketching a quiet list of wishes for the next.
Perhaps it is time to do just that: to write down what I long for, and what I can truly manage in the months ahead.
1. To tend to my soul and heal my heart.
2. To make peace with Robert’s death and the space it has left in my life.
3. To find a new purpose to carry me forward.
4. To come back to myself and get to know who I am now.
5. To allow myself to be happy again, in small ways and big ones.
Only five lines on a page – and yet, perhaps, already more than enough for one fragile year.
📅 2025-12-19– Theory of Everything
✨💐Can you fall in love with someone you remember from a past life? 🔥
❤️❤️The theory of soulmates, the invisible thread, destiny – or maybe pure coincidence? What do you believe in? 🤔📖
📅 2026-01-01– New Year wish
✨💐❤️... When the clock strikes midnight.
“Let’s raise a toast to love,” I whisper. “May it find us and never let us go.
May it shake us, and when the first dust settles, may it endure, and may time stand still.”
“To love,” Vi echoes.
📅 2026-01-09 – Reincarnation
Reincarnation is just the beginning. 📖✨ Feel the atmosphere of a psychological romance about love and memory ❤️️
📅 2026-01-16 – What if
What if that love was never meant to happen—
and yet, for reasons we could not choose, it found us at the least expected moment.
It arrived like a thief, quietly, without permission.
By the time I saw it, it was already too late to turn back.
What if you are my "what if", lost somewhere in time?
I do not ask you to wait.
I only ask you to be happy.
📅 2026-01-23 – The origin
Often, when talking to people, I hear the question: “Why did you decide to write a book?” The answer isn’t simple, because it didn’t begin at a single, specific moment.
As far back as I can remember, I have always been creating. Even at primary school, I wrote short poems and stories for competitions. At the age of nine, I was given a homework assignment in Polish – a small children’s book with illustrations.❤️️
Read the whole story by clicking the ‘The Origin’ button.